Lublin, ul. Misjonarska 22 - Ekspertyza techniczna 2017r.
Autor: inż. Janusz Fronczyk - rzeczoznawca budowlany + zespół Budoprojekt
Zespół budynków dawnej słodowni Vetterów powstał ok. 1846 roku, a samo powstanie słodowni szacowane jest na lata osiemdziesiąte XIX wieku. Zakład ten funkcjonował razem z innymi rodziny Vetterów. Pierwsze dokumenty archiwalne projektu rozbudowy datowane są na 1899 rok, kiedy to do głównego budynku zostało dobudowane górne dwie kondygnacje, a obok niski magazyn. Wtedy też powstała charakterystyczna ceglana wieża suszarni, z datą „1899” na zwieńczeniu elewacji od podwórza. W 1918 r. wystąpiono z projektem adaptacji fabryki słodu na fabrykę papierosów. W latach trzydziestych XXw. w budynku głównym przebudowano część stropów i dach o konstrukcji stalowo-żelbetowej. Wyróżnic należy:
I etap - najstarszy II poł. XIX w. - są to ściany budynku głównego 3 kond. i części wschodniej 2 kond., stropy ceglane odcinkowe na parterze i piętrze w cz. środkowej i wschodniej oraz w wydzielonej cz. zachodniej w budynku głównym i w skrzydle wschodnim, słupy żeliwne i podciągi z szyn kolejowych (składane z 2 szt.), klatka schodowa z elem. żeliwnymi
II etap - rozbudowa z 1899 r. ściany IV i V kond. budynku głównego, wieża (suszarnia)
III etap - remont w latach trzydziestych XXw.: stropy z prefabrykowanych płyt żelbetowych na belkach stalowych, podparte podciągami i spawanymi słupami stalowymi dwugałęziowymi, dach budynku głównego z kratownic stalowych spawanych, przykryty płytami żelbetowymi, przebudowa części zachodniej z narożną kl. schodową żelbetowej
Projekt nadbudowy
i wieży z 1899r. widok z góry zabudowywidok wieży i cz. zachodniejelewacja tylna południowadach na wieży zupełnie
zniszczony
zniszczona ściana
ubytki cegły w ścianie
żeliwny słup z XIXw.
podpierający belki
Opuszczona i praktycznie porzucona od II wojny światowej zabudowa konsekwentnie była niszczona przez warunki atmosferyczne i fizyczną dewastację, co prowadziło do postępującej degradacji technicznej budynków. Wady technologiczne braku izolacji przeciwwodnej w ścianach mogą być tłumaczone okresem powstania budynku. Natomiast zły stan lub brak pokrycia dachowego prowadził do systematycznej korozji ścian, wszystkich elementów stalowych i drewnianych w budynku i elementów wykończeniowych. Więża wraz z wysokim kominem ustawionym na sklepeiniu ceglanym jest wychylona z pionu i z licznymi spękaniami. Cała część zachodnia nie była uzytkowana od ok. 100 lat, pozostają w niej jeszcze dawne urządzenia słodowni. Konsekwencją tego jest doprowadzenie budynku do stanu ruiny.
W końcowych wnioskach ekspertyzy stwierdzono, że:
Zabudowa dawnej słodowni znajduje się bardzo złym stanie technicznym, głównie z powodu spękań i zupełnej destrukcji murów górnych kondygnacji, skorodowanych stropów, z wieloma elementami zagrażającymi zawaleniem. Praktycznie budynek znajduje się w stanie ruiny, ze ścianami nie kwalifikującymi się do remontu.
Próba adaptacji czy przebudowy budynku do nowej funkcji wiązałaby się z koniecznością wykonania: nowych fundamentów palowych, przebudowy większości ścian na całej wysokości, przebudowy starych stropów odcinkowych, całego dachu i wbudowania wszystkich niezbędnych instalacji.
Zabudowa posiada pewne wartości architektoniczne, ukazujące XIX-wieczną architekturę przemysłową i wewnętrzne elementy konstrukcyjne. Zostało to jednak zniszczone przez klikudziesięcioleni okres braku zainteresowania obiektem przez kolejnych właścicieli obiektu i instytucje odpowiedzialne za kontrole stanu obiektu pod względem technicznym i konserwatorskim.
W związku z tym, że w zabudowie budynków dawnej słodowni występują liczne elementy budynków stanowiące zagrożenie dla zdrowia i życia wzdłuż każdej elewacji, zaleca się wykonanie:
a) Zabezpieczenie budynku przed wejściem osób postronnych, oOznaczenie budynków tablicami z zakazem wejścia i informacją o zagrożeniu zawaleniem.
b) Niezwłoczne przystąpienie do rozbiórki komina murowanego na wieży, komina murowanego przy budynku wolnostojącym oraz dwóch kominów stalowych na części zachodniej budynku głównego
c) Włączyć z użytkowania kilka pomieszczeń parteru w parterowej części wschodniej
d) Wystapić z wnioskiem o wykreślenie zabudowy z miejskiego rejestru zabytków i docelowo przeznaczyć do rozbiórki.
